Down under in OZ&NZ

Na een abrupt afscheid van mijn travel-buddy Alex (hij vertrok ‘s ochtends erg vroeg met de bus naar Wingham) ben ik in de auto gestapt en richting Tamworth/Bingara gereden. En onderweg merkte ik dat het steeds warmer werd. Gelukkig had ik een fles water bij me. De weg liep door de bergen heen, wat het rijden er niet gemakkelijker op maakte!

Maar rond een uur of zes kom ik aan in Bingara, alwaar ik vriendelijk begroet wordt door David, de hotel-eigenaar. Ik kan mijn auto onder de carport zetten en vervolgens check ik in. Vervolgens neem ik een biertje met David, John (de Jackaroo die ons gaat vermaken de komende week) en de ‘ locals’. Kort daarna komt de bus met de rest van de groep. De groep bestaat uit een Zweed: Daniel, twee Noren: Tina en Hakon, 2 duitse dames: Julia en Anna en twee Nederlanders: Sjoerd en Thyno, waar ik mee heb afgesproken. ‘s ochtends komt er nog een Nlse meid: Annemerieke. De volgende dag worden we opgepikt en na wat shoppen (2de handse werkkleding) gaan we naar het huis van John. De agenda ziet er iets anders uit dan ik had verwacht; i.p.v. naar de farm te rijden met de auto worden we direct op een paard gezet. De meiden hebben al meerdere jaren ervaring en een aantal mannen zitten er nagenoeg voor het eerst erop. Dus neemt John ons apart om een aantal ‘ pointers’ te geven. Ik mag als eerste mee en ik merk al snel dat de pointers bestaan uit het in galop brengen van mijn paard en als ik dan erop blijf zitten dan ben ik geslaagd en mag ik de cursus volgen!!! Gelukkig zagen jullie mijn gezicht niet, maar de anderen vertelden me dat ik niet blij keek….

Als iedereen op een paard zit, gaan we vervolgens zo’n 25 km naar de boerderij rijden. Omdat het aardig stormt en hagelt, moeten we zo af en toe schuilen en hierdoor kost het ons zo’n 6 uur om de tocht af te ronden. Dat ik dit wel kon vernemen in mijn benen en kont, zal wel logisch klinken. Na aankomst op de boerderij (the farm) zoeken we een bed uit en gaan we wat eten. John neemt vervolgens afscheid en gaat met de auto terug naar de ‘ stad’ (bingara heeft welgeteld zo’n 1300 inwoners). Iedereen is aardig moe en na een paar biertjes gaan we naar bed. De volgende dag gaan we weer rijden en het rijden hier houdt in dat je tussen de bergen/ heuvels en in het bos rijdt. En John houdt ervan om zo af en toe te versnellen wat inhoudt dat je goed moet opletten hoe je je paard stuurt. Want anders komt de boom wel erg dichtbij. Ik had al snel in de gaten dat deze cursus anders is dan in NL. Geen bak, geen zand maar steile heuvels, bomen en rotsachtige bodem.

Na een week vol met paardrijden ben ik een ‘echte’ Jackaroo. Het was niet geheel wat ik er van verwacht had maar het bijeen drijven van het vee en de loslopende paarden was een geweldige ervaring. En na een week heb je toch al aardig een band opgebouwd met je paard. Dit was ook te merken dat Tina (de naam van mijn paard) aan het eind van de week beter luisterde dan aan het begin. Toen vernam ze nl. zeker dat ik geen idee had wat te doen. Ondanks dat mijn kont geheel geruineerd was, vond ik het toch geweldig. En ik ga vast en zeker in NL nog eens een tochtje rijden.

Na Tamworth vertrekken Thyno en ik naar Sydney. Thyno komt er alleen achter dat zijn financiele situatie hem dwingt richting Surfers Paradise te gaan om samen met zijn broer Sieuwert te gaan werken. Dus rij ik vanaf Newcastle alleen richting Sydney om me te verenigen met de duitse meiden Anna en Julia. Ze zitten in een waardeloze hostel en verzoeken mij om zo spoedig hun op te zoeken. Eenmaal aangekomen ga ik met de meiden Sydney verkennen. Sydney is afgezien van de toeristische trekpleisters Habour Bridge, Hyde Park, Manly beach en de Opera House niet zo geweldig als Melbourne was. Sydney is drukker, aggressiever en chaotischer.

Na afscheid genomen te hebben van de duitse meiden ga ik naar mijn franse vrienden en kom daar in een ware hemel terecht voor een backpacker. Een echt huis met een bad, een ruime slaapkamer en een schone keuken &woonkamer. Ik blijf een weekje bij Pierre (Murielle zie ik maar 1 avond omdat ze vanwege haar werk naar Brisbane moet) en neem daarna afscheid van hem. Helaas…..terug naar de hostelkamers…..

 Terwijl ik dit schrijf zijn mijn laatste 2 dagen ingegaan en ga ik het warme Australie verlaten voor het frisse Nieuw Zeeland. Ik reis zo’n 16 dagen rond met een bus waarbij ik zal overnachten in een tentje. Zal ik dit overleven???

Hallo iedereen!

Na de avonturen in Cairns heb ik mijn autootje opgehaald en naar beneden gereden. De eerste stop was bij Townsville. Nu is er in Townsville net zoveel te doen als in Assen dus zal ik jullie daar maar niet wat over vertellen. Vanuit Townsville heb ik de ferry gepakt naar Magnetic Island, een toeristisch oord in opbouw. Nu is het nog vrij onbekend maar helaas zal dat binnenkort veranderen. Maar goed, ik heb daar ff lekker uitgerust in een relaxed backpackershostel, genaamd Xbase. De mannen (Job, Thyno en Siewert) waren ook op het eiland dus we hebben getracht een feestje te bouwen. Overigens zaten hun in een soort van bunker (Maggies backpackers hostel) dus daar moet je niet heen gaan. Na de 2 dagen Maggie ben ik naar Airlie Beach gereden. Daar heb ik afgesproken met Alexander (uit Hillegom) die met me mee gaat reizen. Wat natuurlijk wel net zo gezellig is! Ook de mannen komen richting Airlie Beach en we spreken ‘s avonds met ze af om ff wat te gaan drinken. Wat wel een voordeel is, is dat ik nu een auto heb, waardoor ik niet al mijn troep mee hoef te nemen de kamer in. Vooral als je maar 1 nacht blijft, is dat vaak een ramp. En ik heb inmiddels aardig wat troep!!

 Volgende dag: zeilen richting de whitsundays! Ik was bang dat ik mogelijk zeeziek zou kunnen worden, maar dat viel reuze mee. Zo’n zeilboot gaat toch een stuk rustiger (ook dankzij de wind die er nauwelijks was), maar we hebben wel alles kunnen zien! Whithaven beach is echt geweldig om te zien. Om er te lopen is iets anders met al die kleine stinkende krabbetjes….De zeiltocht was erg leuk, mede dankzij de groep en de crew die echt geschift was. Drinking games was de avondvulling!

Na Airlie Beach zijn ik en alex(ander) naar Rainbow Beach vertrokken. Met tussenstops in Rockhampton (waar we in een luxe maar toch goedkope caravan hebben geslapen) met de Capricorn Caves (droge grot) en Bundaberg (waar echt niets te doen is, behalve als je als backpacker wil werken): de plek waar de bundaberger rum wordt gedistilleerd. Best lekker!

 In Rainbow Beach aangekomen zitten we gelukkig weer in een relaxte hostel. En ‘s avonds drink ik wat met een aantal ierse meiden. Ierse meiden zijn geweldig om mee te drinken. De ierse kerels vind ik wat minder (erg luidruchtig net als de engelsen). Volgende dag vertrekken we naar Fraser Island vol met dingoes! De tocht (3dgn, 2 nachten selfdriving) naar Fraser Island is een must voor iedereen die naar Australie komt!De avond ervoor hebben we een video gezien waarin getoond werd dat je je armen moest kruizen als je een dingo zag. Op Fraser island vertelde de eerste ranger dat dit onzin is. Gewoon kabaal maken of iets naast de dingo gooien en t beest zal wel weggaan. De groep met 3 zweedse dames, 3 nederlanders, 3 duitsers, een ozzie en een frans-canadees was geweldig. Alex heeft de mooiste zweedse versierd en ik heb me voornamelijk vermaakt met de ozzie kerel, die een hardstyle dj is. Echt beroemd is hij nog niet overigens, maar dat maakte de lol er niet minder om. Na een lekke band, een verrekte enkel (ja ik heb mijn EHBO technieken uit de kast gehaald) veel drank en veel zand zijn we toch veilig terug gekomen in Rainbow Beach voor de After Party die voor mij tot 4 uur duurde…niet slim als je de volgende dag weer moet rijden…. Het was dan ook pas 1 uur de volgende dag voordat we vertrokken naar Brisbane, alwaar we konden slapen bij 2 NLse meiden die Alex in Cairns had ontmoet.

Brisbane is een mooie stad maar we zijn er te kort (2dgn) gebleven om er echt van te genieten. Door miscommunicatie kregen we het de 2de dag erg druk. Op de verjaardag van Alex moesten we de meiden alweer verlaten omdat ze niet tegen de andere bewoners gezegd (gevraagd) hadden dat ik en alex zouden overnachten. Maar ondanks de melbourne cup hebben we toch een hostel gevonden en een feestje gebouwd.

De Melbourne Cup is wel iets speciaals: iedereen gaat in gala tenue naar de kroeg om de races te bekijken. Bijna het gehele land ligt rond 3 uur ‘s middags al stil. En rond 10 uur loopt zowat iedereen dronken over straat, terwijl pas net begonnen. Ik heb de races in de Australia Zoo gezien, wat overigens ook een geweldige ervarings was. Nog even langs de memorial van Steve Irwin gelopen. Het was het omrijden (90 km heen en 90 km terug) wel waard!!

Na brisbane (waar we de ozzie kerel, de gekke duitser en 2 zweedse dames van onze fraser trip weer ontmoet hebben) zijn we richting byron bay gegaan. Omdat we zo’n hectiek in Brisbane hadden, besloten we om eerder af te slaan en te blijven overnachten in Surfers Paradise (waar alle surfers heen gaan). Het hostel was erg gezellig en ik heb er Jackass 2 gezien. Echt gaaf!!! Wat een idioten. Wel hadden we last van onweer en hoosbuien dus echt veel van Surfers hebben we niet gezien. Via een schot komen we erachter dat Lennox Head veel beter is dan Byron Bay. Dus vertrekken we richting Lennox Head met een tussenstop in Byron Bay waar ik een walvis heb gezien. Hij staat op tape (wel van verre afstand)! Byron Bay is heel relaxed maar dankzij de regen zijn we al snel weer vertrokken richting Lennox Head. In Lennox Head (vanwaar ik dit allemaal nu typ) verblijven we een in een lodge met hele aardige mensen. Zo af en toe kom je die tegen. De meeste hostels zijn echter al aardig commercieel geworden. Voordeel is dat de faciliteiten beter zijn, nadeel is dat alles betaald moet worden. Nu zitten we voor 20 dollar p.p. met eigen badkamer, tv en keuken in een luxe appartement (terwijl we 26 dollar voor een dormroom bij een YHA hostel in Lennox Head zouden moeten betalen). WE zitten samen met 2 amerikaanse meiden in het appartement. En ik moet zeggen: de dames vielen me reuze mee!!

Vandaag rijden we naar Port Macquerie, waar alex en ik morgen gaan splitsen. Na morgen vertrek ik naar Tamworth waar ik op een cattle farm een weekje ga zitten en waar ik Thyno ook weer zal zien. Alex gaat naar een aantal vrienden in Wingham!

Na Tamworth zoek ik ‘mijn’ franse vrienden op in Sydney. Ik kan bij een hun een weekje verblijven en dan zit het er alweer op en ga ik naar Nieuw Zeeland!

Zijn jullie nog wakker na dit enorm lange verhaal, laat dan ff een berichtje achter hoe alles in NL vergaat!!!

 Groetjes Johan

Hallo Allemaal!

Vanaf nu ben ik een gecertificeerde adventure duiker, wat inhoudt dat ik ‘s nachts en diep mag duiken. Ik zag er eerst wel wat tegen op om naar een diepte van 30 meter te gaan, maar na het drinken van cola door een rietje in de oceaan op 30 meter diepte was alle angst verdwenen. Het is gaaf om zij aan zij te zwemmen met een schildpad, een napoleon wrasse (weet zo niet het Nlse woord, maar het zijn hele grote vissen, max lengte van 2,3 meter) en de haaien onder je door zien gaan. Ook heb ik 2 haaien zien paren in een grot maar ik heb ze maar met rust gelaten: je weet maar nooit met deze gasten. De dames in onze duikgroep waren erg nieuwsgierig naar de zeekomkommer. Dit leg ik wel uit als ik thuis kom.  Het duiken was geweldig en de duikinstructeurs waren hilarisch. Vooral Steffen, de duitse muppet, zoals we hem noemden. Hij had vele anekdotes en wist er veel van. Hoewel ik nu mijn Padi heb, betekend het niet dat ik al een volleerde duiker ben. Net als je niet direct subliem kunt rijden na het halen van je rijbewijs. Ik schijn aardig wat lucht te gebruiken en zal dus aan mijn ademhaling moeten werken. Maar dit zal vanzelf goed komen volgens Steffen. Maar hoe is dit alles zover gekomen…..een korte chronologie van mijn verblijf!

Na aangekomen te zijn in Cairns ben ik naar de Calypso Inn gegaan. Een geweldige hostel met vele faciliteiten, een eigen bar en restaurant, pooltafel (niet veel gebruik van kunnen maken omdat de engelsen er constant op zaten) en een zwembad. Het is wel erg gericht op het verkopen van tours en het doorsluizen van backpackers (max. verblijf is 14 dagen), maar de mensen zijn zeer vriendelijk en willen je graag helpen. Doordat het zo groot is, is wel het nadeel dat je als het ware in een hotel zit. Men doet zijn eigen dingen en gaat zijn eigen gang. Dus veel contact is er ook weer niet. En daarbij heb je al snel dat de nationaliteiten bij elkaar gaan zitten. Engelsen bij engelsen, duitsers bij duitsers en Nederlander bij Nederlanders. Want jawel er waren meerdere nederlanders en ik had het geluk om bij 3 mannen vanuit Zaandam op de kamer te zitten. Vooral Job was/is hilarisch en ik lach dan ook regelmatig in een deuk. Helaas had ik al een huurauto gehuurd en een duikcursus geboekt. Anders had ik met hun mee kunnen rijden richting Sydney! Ze hebben nl. een auto gekocht en rijden op dit moment richting Sydney. Maar mogelijk dat ik ze onderweg nog tegen kom. Met de mannen ben ik ook wezen stappen. Alhoewel de lonely planet en andere backpackers aangeven dat Cairns DE plek is om te stappen, viel het ons tegen. Het is erg engels (met allerlei danswedstrijden oftewel dronken kerels en meiden op de bar/podium/tafel) en de uitsmijters hebben allerlei regels: geen witte schoenen, geen sportschoenen, geen mouwloze shirts, etc etc. En mensen die hen kennen kunnen gewoon doorlopen….

Na het stappen en zaken regelen (tours, duikcursus) was het dan tijd om in het water te springen. Steffen haalde me op en we kregen van hem ook les. We krijgen daarnaast een boek mee, waarin we moeten studeren. Dit is mij niet gelukt maar desondanks ben op 1 foutje na geslaagd (1 uit 50 vragen is niet slecht al zeg ik het zelf). Onze groep krijgt les van Aimii, een kiwi girl, en al snel moeten we allerlei oefeningen doen in het water. Wat me opvalt is dat de tank erg zwaar is maar zo gauw je in het water stapt, verneem je hem helemaal niet meer. Het tempo lag erg hoog en je kreeg soms het gevoel dat je op de lopende band in een fabriek lag. Maar ok na 2 dagen pool mogen we naar de oceaan. We vertrekken vroeg (5 uur uit mijn bed) en nemen voor de tijd een zeeziektepil in. Dat dit niet voor iedereen werkte, was al snel te zien. Het was een waar slagveld op het benedendek. Mensen die overgeven en ziek op de banken liggen. Ik besluit maar lekker op het bovendek te blijven zonnebaden. Hoewel ik me niet ziek voelde, was het gezicht van de overgevende mannen en vrouwen niet iets om lang naar te kijken. Samen met Terry (engelse kerel) en het schotse paar Luke en Danielle (when do we get to jump into the wotur!) ben ik ietswat verbrand. De zon is erg sterk op de oceaan. Na 3 uur varen zijn we er en springen we er gelijk in. De eerste 4 duiken zijn duiklessen. Je doet allerlei oefeningen die in het zwembad ook hebt gedaan. De oefening ‘ Full mask flood clearing’ is niemands favoriete. Een masker vol met zout water ontwateren zorgt voor komische taferelen, maar je krijgt er wel zere ogen van (ondanks dat ik mijn ogen gesloten liet). Na dag 2 en 4 duiklessen zijn we dan geslaagd. Dan wordt ons gevraagd of we een stap verder willen gaan. Dus ipv 18 meter nu naar 30 meter en ‘s nachts te duiken. En ach, als je er dan toch bent, betaal je gewoon 150 dollar meer en duik je naar 30 meter diepte. Dat het zo snel zou gaan, had ik niet in de gaten. Ik volgde Steffen tot hij stopte. Toen dacht ik dat ik op de helft zat en dat het een controlestop zou zijn. Maar op mijn computer zag ik dat we al op zo’n 29 meter zaten. We hebben cola gedronken en spelletjes gedaan om je stikstofnarcose te testen. Het geval is nl. dat je op een dergelijke diepte erg veel N2 gas binnen krijgt. En N2 is ook wel lachgas. Nu gebruiken ze dat in Nl ook om high te worden. En dat kun je daar dus ook worden. De spelletjes waren om ons te testen hoe goed we hiertegen konden. Bij mij had het een averechts effect. Mijn reacties waren juist sneller dan op de boot…Erg grappig…..

Na de nachtduik (wat niet zo heel veel aan was behalve dat we een grote zeeschildpad voorbij zagen zwemmen) en de diepteduik moest ik nog wat vissen identificeren en daarna was ik geslaagd! Ik mag nu dus gaan duiken op een diepte van 30 meter. Maar ik denk dat ik vnl. zal blijven houden bij een meter of 20. De meeste actie gebeurt hier althans boven de 20 meter. Nu kan ik gaan vertellen wat ik allemaal gezien heb, maar dan ben ik met een 30 kantjes nog niet klaar. Kortweg gezegd: ga naar een zeeaquarium en je ziet wat ik heb gezien. Het verschil is wel dat ik er tussen zwemde en soms door nieuwsgierige vissen bekeken en aangeraakt werd. Een geweldige ervaring die ik iedereen kan aanraden.

 Nou ik stop er weer mee! Genoeg geluld dacht ik!!! De volgende zal ongeveer bij brisbane zijn, denk ik!