Hallo Allemaal!

 Ik wil iedereen een gelukkig nieuwjaar wensen. Ik ben inmiddels aardig op weg naar Auckland. Tijdens kerst heb ik me vermaakt bij de familie Bakker in Palmerston North waar ik zeer hartelijk ontvangen ben door Henk en Brenda.

Daarna ben ik afgereisd naar Taupo waar ik (zoals een aantal van jullie lezers al weten) een skydive heb gedaan. Van zo’n 4,5 km hoogte ben ik uit het vliegtuig gesprongen. Hiervan is ook een filmpje gemaakt die ik aan eenieder zal laten zien als ik terug ben.

In Rotorua heb ik meegedaan aan een culturele bijeenkomst van de Maori’s. Als chief moest ik de hongi uitvoeren namens de Tribe van 20 nations. Erg lachen allemaal. En ik heb de geisers, modderpoelen en kokend water gezien. Doordat de aardkorst hier erg dun is, kun je de warmte van de aardkern goed vernemen (heet!!!)

Nu ben ik bij Johan en Carina Schlepers waar ik oud&nieuw zal vieren. En morgen wordt de reis voorgezet naar Hamilton…..

Nog geen 2 weken verwijderd van thuiskomst….wat gaat de tijd dan toch weer snel….

Dus TOT GAUW!!!!

JOhan

Afscheid…..

Ik heb het hier al vaker over gehad maar ook nu weer was het echt een drama. 16 dagen met een groep optrekken en dan opeens in je eentje in Picton rondlopen, is echt idioot.

Gisteren waren we nog met z’n 3-en: ik, Fiona (schotse dame) en Louise (ierse dame). En het gekke was: we wisten niet wat we moesten gaan eten. 16 dagen werd ons verteld hoe laat we op moesten staan (of i.i.g. klaar moesten zijn voor vertrek), wat we gingen of konden doen en wat we ’s avonds aten. En nu moesten we onszelf vermaken. En nu is Picton niet echt groot dus je bent snel uitgekeken. We zijn uiteindelijk in een Ierse pub beland, hebben nog een flesje wijn gekocht en zijn ’s nachts de Hot Tub van ons hostel ingedoken en dat was natuurlijk niet verkeerd voor mij: in een hot tub met 2 leuke dames

En nu ben ik alleen. Louise is vandaag op weg naar Ierland gegaan en Fiona gaat naar Australie om kerst te vieren met vriend&familie.

Het zuidereiland was geweldig. De foto’s kon je wel blijven schieten en ik denk dan ook niet dat ik het gevoel wat ik hier had echt kan overbrengen maar om als het ware in de film Lord of the rings rond te fietsen is echt geweldig. Waar je ook kijkt, je ziet alleen maar schilderijen.

Daarnaast was het een goede groep waarbij ik twee goede vrienden heb gemaakt: 2 schotse jongens: Jonny en Marc. Waarbij Marc qua uiterlijk en gedrag (droge humor) wel iets weg had van Frank. (Frank, jij blijft natuurlijk de enige echte, laat ik daar duidelijk in zijn!!!). En de meiden waren ook erg gezellig en begrepen mijn humor dus das altijd goed!!! En omdat belofte weer schuld maakt, zal ik de komende jaren nog wat moeten gaan reizen haha. Nou ik ga in iedere geval naar Schotland, omdat ik wel erg veel vrienden heb gemaakt uit dit fantastische land.

Verder kun je in Nieuw Zeeland ook allerlei extreme sporten doen. Dus heb ik ook maar het een en ander geprobeerd: fly by wire, downhill cyclings en natuurlijk de Nevis bungy jump. Hiervan heb ik een dvd laten maken als herinnering. De nevis sprong is een sprong van 134 meter en op het moment dat ik sprong de hoogste bungy jump ter wereld omdat de hoogste sprong ter wereld (die in Zuid Afrika) momenteel gesloten is. Dat er enige spanning was voor de sprong zal iedereen wel kunnen begrijpen maar aarzeling was er niet in mijn sprong (zoals er bij vele toch wel was) en ook geen tranen ( tja meiden mogen huilen, de mannen natuurlijk niet hahaha). EN het was fantastisch, de adrenaline die door je lichaam giert tijdens een vrije val van zo’n 5 seconden: GEWELDIG!!! Voor een aantal van jullie lezers: ik laat de dvd t.z.t. wel zien. Ondanks deze ‘ leap of faith’ heb ik nog een angstaanjagender moment ervaren. Dit gebeurde tijdens het downhill mountainbiken: 14 km slingerend door het mooie landschap van Milford Sounds. En ja als je dan als onervaren rijder met je kin op het stuur naar beneden gaat dan komt zo’n tweede bocht akelig snel dichtbij. Omdat ik niet wilde vallen, besloot om voorzichtig te remmen en uit te vieren. De afgrond kwam akelig dichtbij maar alles is goed gegaan. Overigens zou ik niet de diepte in vallen maar een meter of 6 ( en dat kan pijnlijk genoeg zijn, vermoed ik). Mijn tourguide was dan ook niet al te blij met mijn actie…..hmmm toch nog niet geheel volwassen. Maar of de een of andere manier was het inhalen van een auto toch ook wel weer een gaaf gevoel. Ter verduidelijking: de auto’s mochen niet harder dan 45 en ik vermoed dat deze zo’n 35 km/h reed. 

Ok genoeg heldenverhalen, terug naar de rust en de veiligheid. Nog zo’n 4 weekjes en dan ben ik weer thuis. Ik ga wat kennissen opzoeken op het Noordereiland en probeer nog een duikje mee te pikken mits ik niet verkouden ben.

Voor diegene die overweegt om naar Australie/Nieuw Zeeland te gaan: Gewoon doen, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar Nieuw Zeeland. Goedkoper en het landschap is stukken mooier. Of maak een combinatie van beide.

Kerst komt eraan en ik wens iedereen bij dezen dan ook een geweldig kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar.

Nogmaals: ik zal proberen om ergens een aantal foto’s van Nieuw Zeeland te uploaden maar tot nu toe is het me niet gelukt.

En voor de protos mensen: succes met het Protos Weering Toernooi!!!

Groet Johan

En dan is het zover…..je wordt 30!!!

Ik heb allereerst een klein feestje gehad in Sydney met wat vrienden. Dit omdat ik de volgende ochtend er erg vroeg (half 6) uit moest om mijn vliegtuig te halen. Ja ik weet het; lekker gepland johan, maar het kon ff niet anders i.v.m. een tour die ik vandaag ga starten.

De dag stond bol van de vele security checks (6 in totaal) waarbij ik niet al te slim ben geweest ( schaar uit mijn handbagage vergeten te halen in Sydney en hiking schoenen niet schoon gemaakt-Christchurch). Maar het scheelt wel als je kunt aantonen dat je kennissen hebt in Nieuw Zeeland. Dan gaat het een stukje sneller.

Gisteren ben ik uit eten geweest met 2 engelse vrienden van me: Anthony en Jane. Ik heb hen ontmoet in Alice Springs en via email kwamen we erachter dat we tegelijkertijd in Nieuw Zeeland zaten.  Anthony was 25 november jarig dus gingen we dit ff met z’n allen vieren. Na een heerlijke Prime Beef Tenderloin en wat biertjes heb ik afscheid genomen van hen. Ze hadden nl. een campervan gehuurd en wilden nog 2 uurtjes rijden om bij een kampeerterrein te komen. Ik was blij dat ik niet hoefde te rijden want eerlijk gezegd was ik na het slaaptekort en de reis (en het bier) aardig kapot. Ik ben dan ook maar ff een uurtje op bed gaan liggen.

Om elf uur nog ff naar huis gebeld om de felicitaties te ontvangen en daarna naar bed!

Vandaag de eerste dag in mijn 31 ste jaar. Bah wat klinkt dat erg….maar desondanks wil ik iedereen bedanken voor de felicitaties. En een feestje komt er zeker (maar jullie mogen deze ook organiseren voor mijn thuiskomst haha)

Groeten vanuit een regenachtige Nieuw Zeeland (helaas de zon is verdwenen, alhoewel dit ook wel weer eens lekker is–> hollands weer)

Ps: Bas Bosman: Jij ook nog van harte gefeliciteerd!!!

Ps2: Ik probeer om nog een aantal foto’s te plaatsen maar voorlopig zit dit er niet in aangezien ik 2 weken rond ga trekken met een tentje!!!

Na een abrupt afscheid van mijn travel-buddy Alex (hij vertrok ’s ochtends erg vroeg met de bus naar Wingham) ben ik in de auto gestapt en richting Tamworth/Bingara gereden. En onderweg merkte ik dat het steeds warmer werd. Gelukkig had ik een fles water bij me. De weg liep door de bergen heen, wat het rijden er niet gemakkelijker op maakte!

Maar rond een uur of zes kom ik aan in Bingara, alwaar ik vriendelijk begroet wordt door David, de hotel-eigenaar. Ik kan mijn auto onder de carport zetten en vervolgens check ik in. Vervolgens neem ik een biertje met David, John (de Jackaroo die ons gaat vermaken de komende week) en de ‘ locals’. Kort daarna komt de bus met de rest van de groep. De groep bestaat uit een Zweed: Daniel, twee Noren: Tina en Hakon, 2 duitse dames: Julia en Anna en twee Nederlanders: Sjoerd en Thyno, waar ik mee heb afgesproken. ’s ochtends komt er nog een Nlse meid: Annemerieke. De volgende dag worden we opgepikt en na wat shoppen (2de handse werkkleding) gaan we naar het huis van John. De agenda ziet er iets anders uit dan ik had verwacht; i.p.v. naar de farm te rijden met de auto worden we direct op een paard gezet. De meiden hebben al meerdere jaren ervaring en een aantal mannen zitten er nagenoeg voor het eerst erop. Dus neemt John ons apart om een aantal ‘ pointers’ te geven. Ik mag als eerste mee en ik merk al snel dat de pointers bestaan uit het in galop brengen van mijn paard en als ik dan erop blijf zitten dan ben ik geslaagd en mag ik de cursus volgen!!! Gelukkig zagen jullie mijn gezicht niet, maar de anderen vertelden me dat ik niet blij keek….

Als iedereen op een paard zit, gaan we vervolgens zo’n 25 km naar de boerderij rijden. Omdat het aardig stormt en hagelt, moeten we zo af en toe schuilen en hierdoor kost het ons zo’n 6 uur om de tocht af te ronden. Dat ik dit wel kon vernemen in mijn benen en kont, zal wel logisch klinken. Na aankomst op de boerderij (the farm) zoeken we een bed uit en gaan we wat eten. John neemt vervolgens afscheid en gaat met de auto terug naar de ‘ stad’ (bingara heeft welgeteld zo’n 1300 inwoners). Iedereen is aardig moe en na een paar biertjes gaan we naar bed. De volgende dag gaan we weer rijden en het rijden hier houdt in dat je tussen de bergen/ heuvels en in het bos rijdt. En John houdt ervan om zo af en toe te versnellen wat inhoudt dat je goed moet opletten hoe je je paard stuurt. Want anders komt de boom wel erg dichtbij. Ik had al snel in de gaten dat deze cursus anders is dan in NL. Geen bak, geen zand maar steile heuvels, bomen en rotsachtige bodem.

Na een week vol met paardrijden ben ik een ‘echte’ Jackaroo. Het was niet geheel wat ik er van verwacht had maar het bijeen drijven van het vee en de loslopende paarden was een geweldige ervaring. En na een week heb je toch al aardig een band opgebouwd met je paard. Dit was ook te merken dat Tina (de naam van mijn paard) aan het eind van de week beter luisterde dan aan het begin. Toen vernam ze nl. zeker dat ik geen idee had wat te doen. Ondanks dat mijn kont geheel geruineerd was, vond ik het toch geweldig. En ik ga vast en zeker in NL nog eens een tochtje rijden.

Na Tamworth vertrekken Thyno en ik naar Sydney. Thyno komt er alleen achter dat zijn financiele situatie hem dwingt richting Surfers Paradise te gaan om samen met zijn broer Sieuwert te gaan werken. Dus rij ik vanaf Newcastle alleen richting Sydney om me te verenigen met de duitse meiden Anna en Julia. Ze zitten in een waardeloze hostel en verzoeken mij om zo spoedig hun op te zoeken. Eenmaal aangekomen ga ik met de meiden Sydney verkennen. Sydney is afgezien van de toeristische trekpleisters Habour Bridge, Hyde Park, Manly beach en de Opera House niet zo geweldig als Melbourne was. Sydney is drukker, aggressiever en chaotischer.

Na afscheid genomen te hebben van de duitse meiden ga ik naar mijn franse vrienden en kom daar in een ware hemel terecht voor een backpacker. Een echt huis met een bad, een ruime slaapkamer en een schone keuken &woonkamer. Ik blijf een weekje bij Pierre (Murielle zie ik maar 1 avond omdat ze vanwege haar werk naar Brisbane moet) en neem daarna afscheid van hem. Helaas…..terug naar de hostelkamers…..

 Terwijl ik dit schrijf zijn mijn laatste 2 dagen ingegaan en ga ik het warme Australie verlaten voor het frisse Nieuw Zeeland. Ik reis zo’n 16 dagen rond met een bus waarbij ik zal overnachten in een tentje. Zal ik dit overleven???

Hallo iedereen!

Na de avonturen in Cairns heb ik mijn autootje opgehaald en naar beneden gereden. De eerste stop was bij Townsville. Nu is er in Townsville net zoveel te doen als in Assen dus zal ik jullie daar maar niet wat over vertellen. Vanuit Townsville heb ik de ferry gepakt naar Magnetic Island, een toeristisch oord in opbouw. Nu is het nog vrij onbekend maar helaas zal dat binnenkort veranderen. Maar goed, ik heb daar ff lekker uitgerust in een relaxed backpackershostel, genaamd Xbase. De mannen (Job, Thyno en Siewert) waren ook op het eiland dus we hebben getracht een feestje te bouwen. Overigens zaten hun in een soort van bunker (Maggies backpackers hostel) dus daar moet je niet heen gaan. Na de 2 dagen Maggie ben ik naar Airlie Beach gereden. Daar heb ik afgesproken met Alexander (uit Hillegom) die met me mee gaat reizen. Wat natuurlijk wel net zo gezellig is! Ook de mannen komen richting Airlie Beach en we spreken ’s avonds met ze af om ff wat te gaan drinken. Wat wel een voordeel is, is dat ik nu een auto heb, waardoor ik niet al mijn troep mee hoef te nemen de kamer in. Vooral als je maar 1 nacht blijft, is dat vaak een ramp. En ik heb inmiddels aardig wat troep!!

 Volgende dag: zeilen richting de whitsundays! Ik was bang dat ik mogelijk zeeziek zou kunnen worden, maar dat viel reuze mee. Zo’n zeilboot gaat toch een stuk rustiger (ook dankzij de wind die er nauwelijks was), maar we hebben wel alles kunnen zien! Whithaven beach is echt geweldig om te zien. Om er te lopen is iets anders met al die kleine stinkende krabbetjes….De zeiltocht was erg leuk, mede dankzij de groep en de crew die echt geschift was. Drinking games was de avondvulling!

Na Airlie Beach zijn ik en alex(ander) naar Rainbow Beach vertrokken. Met tussenstops in Rockhampton (waar we in een luxe maar toch goedkope caravan hebben geslapen) met de Capricorn Caves (droge grot) en Bundaberg (waar echt niets te doen is, behalve als je als backpacker wil werken): de plek waar de bundaberger rum wordt gedistilleerd. Best lekker!

 In Rainbow Beach aangekomen zitten we gelukkig weer in een relaxte hostel. En ’s avonds drink ik wat met een aantal ierse meiden. Ierse meiden zijn geweldig om mee te drinken. De ierse kerels vind ik wat minder (erg luidruchtig net als de engelsen). Volgende dag vertrekken we naar Fraser Island vol met dingoes! De tocht (3dgn, 2 nachten selfdriving) naar Fraser Island is een must voor iedereen die naar Australie komt!De avond ervoor hebben we een video gezien waarin getoond werd dat je je armen moest kruizen als je een dingo zag. Op Fraser island vertelde de eerste ranger dat dit onzin is. Gewoon kabaal maken of iets naast de dingo gooien en t beest zal wel weggaan. De groep met 3 zweedse dames, 3 nederlanders, 3 duitsers, een ozzie en een frans-canadees was geweldig. Alex heeft de mooiste zweedse versierd en ik heb me voornamelijk vermaakt met de ozzie kerel, die een hardstyle dj is. Echt beroemd is hij nog niet overigens, maar dat maakte de lol er niet minder om. Na een lekke band, een verrekte enkel (ja ik heb mijn EHBO technieken uit de kast gehaald) veel drank en veel zand zijn we toch veilig terug gekomen in Rainbow Beach voor de After Party die voor mij tot 4 uur duurde…niet slim als je de volgende dag weer moet rijden…. Het was dan ook pas 1 uur de volgende dag voordat we vertrokken naar Brisbane, alwaar we konden slapen bij 2 NLse meiden die Alex in Cairns had ontmoet.

Brisbane is een mooie stad maar we zijn er te kort (2dgn) gebleven om er echt van te genieten. Door miscommunicatie kregen we het de 2de dag erg druk. Op de verjaardag van Alex moesten we de meiden alweer verlaten omdat ze niet tegen de andere bewoners gezegd (gevraagd) hadden dat ik en alex zouden overnachten. Maar ondanks de melbourne cup hebben we toch een hostel gevonden en een feestje gebouwd.

De Melbourne Cup is wel iets speciaals: iedereen gaat in gala tenue naar de kroeg om de races te bekijken. Bijna het gehele land ligt rond 3 uur ’s middags al stil. En rond 10 uur loopt zowat iedereen dronken over straat, terwijl pas net begonnen. Ik heb de races in de Australia Zoo gezien, wat overigens ook een geweldige ervarings was. Nog even langs de memorial van Steve Irwin gelopen. Het was het omrijden (90 km heen en 90 km terug) wel waard!!

Na brisbane (waar we de ozzie kerel, de gekke duitser en 2 zweedse dames van onze fraser trip weer ontmoet hebben) zijn we richting byron bay gegaan. Omdat we zo’n hectiek in Brisbane hadden, besloten we om eerder af te slaan en te blijven overnachten in Surfers Paradise (waar alle surfers heen gaan). Het hostel was erg gezellig en ik heb er Jackass 2 gezien. Echt gaaf!!! Wat een idioten. Wel hadden we last van onweer en hoosbuien dus echt veel van Surfers hebben we niet gezien. Via een schot komen we erachter dat Lennox Head veel beter is dan Byron Bay. Dus vertrekken we richting Lennox Head met een tussenstop in Byron Bay waar ik een walvis heb gezien. Hij staat op tape (wel van verre afstand)! Byron Bay is heel relaxed maar dankzij de regen zijn we al snel weer vertrokken richting Lennox Head. In Lennox Head (vanwaar ik dit allemaal nu typ) verblijven we een in een lodge met hele aardige mensen. Zo af en toe kom je die tegen. De meeste hostels zijn echter al aardig commercieel geworden. Voordeel is dat de faciliteiten beter zijn, nadeel is dat alles betaald moet worden. Nu zitten we voor 20 dollar p.p. met eigen badkamer, tv en keuken in een luxe appartement (terwijl we 26 dollar voor een dormroom bij een YHA hostel in Lennox Head zouden moeten betalen). WE zitten samen met 2 amerikaanse meiden in het appartement. En ik moet zeggen: de dames vielen me reuze mee!!

Vandaag rijden we naar Port Macquerie, waar alex en ik morgen gaan splitsen. Na morgen vertrek ik naar Tamworth waar ik op een cattle farm een weekje ga zitten en waar ik Thyno ook weer zal zien. Alex gaat naar een aantal vrienden in Wingham!

Na Tamworth zoek ik ‘mijn’ franse vrienden op in Sydney. Ik kan bij een hun een weekje verblijven en dan zit het er alweer op en ga ik naar Nieuw Zeeland!

Zijn jullie nog wakker na dit enorm lange verhaal, laat dan ff een berichtje achter hoe alles in NL vergaat!!!

 Groetjes Johan

Hallo Allemaal!

Vanaf nu ben ik een gecertificeerde adventure duiker, wat inhoudt dat ik ’s nachts en diep mag duiken. Ik zag er eerst wel wat tegen op om naar een diepte van 30 meter te gaan, maar na het drinken van cola door een rietje in de oceaan op 30 meter diepte was alle angst verdwenen. Het is gaaf om zij aan zij te zwemmen met een schildpad, een napoleon wrasse (weet zo niet het Nlse woord, maar het zijn hele grote vissen, max lengte van 2,3 meter) en de haaien onder je door zien gaan. Ook heb ik 2 haaien zien paren in een grot maar ik heb ze maar met rust gelaten: je weet maar nooit met deze gasten. De dames in onze duikgroep waren erg nieuwsgierig naar de zeekomkommer. Dit leg ik wel uit als ik thuis kom.  Het duiken was geweldig en de duikinstructeurs waren hilarisch. Vooral Steffen, de duitse muppet, zoals we hem noemden. Hij had vele anekdotes en wist er veel van. Hoewel ik nu mijn Padi heb, betekend het niet dat ik al een volleerde duiker ben. Net als je niet direct subliem kunt rijden na het halen van je rijbewijs. Ik schijn aardig wat lucht te gebruiken en zal dus aan mijn ademhaling moeten werken. Maar dit zal vanzelf goed komen volgens Steffen. Maar hoe is dit alles zover gekomen…..een korte chronologie van mijn verblijf!

Na aangekomen te zijn in Cairns ben ik naar de Calypso Inn gegaan. Een geweldige hostel met vele faciliteiten, een eigen bar en restaurant, pooltafel (niet veel gebruik van kunnen maken omdat de engelsen er constant op zaten) en een zwembad. Het is wel erg gericht op het verkopen van tours en het doorsluizen van backpackers (max. verblijf is 14 dagen), maar de mensen zijn zeer vriendelijk en willen je graag helpen. Doordat het zo groot is, is wel het nadeel dat je als het ware in een hotel zit. Men doet zijn eigen dingen en gaat zijn eigen gang. Dus veel contact is er ook weer niet. En daarbij heb je al snel dat de nationaliteiten bij elkaar gaan zitten. Engelsen bij engelsen, duitsers bij duitsers en Nederlander bij Nederlanders. Want jawel er waren meerdere nederlanders en ik had het geluk om bij 3 mannen vanuit Zaandam op de kamer te zitten. Vooral Job was/is hilarisch en ik lach dan ook regelmatig in een deuk. Helaas had ik al een huurauto gehuurd en een duikcursus geboekt. Anders had ik met hun mee kunnen rijden richting Sydney! Ze hebben nl. een auto gekocht en rijden op dit moment richting Sydney. Maar mogelijk dat ik ze onderweg nog tegen kom. Met de mannen ben ik ook wezen stappen. Alhoewel de lonely planet en andere backpackers aangeven dat Cairns DE plek is om te stappen, viel het ons tegen. Het is erg engels (met allerlei danswedstrijden oftewel dronken kerels en meiden op de bar/podium/tafel) en de uitsmijters hebben allerlei regels: geen witte schoenen, geen sportschoenen, geen mouwloze shirts, etc etc. En mensen die hen kennen kunnen gewoon doorlopen….

Na het stappen en zaken regelen (tours, duikcursus) was het dan tijd om in het water te springen. Steffen haalde me op en we kregen van hem ook les. We krijgen daarnaast een boek mee, waarin we moeten studeren. Dit is mij niet gelukt maar desondanks ben op 1 foutje na geslaagd (1 uit 50 vragen is niet slecht al zeg ik het zelf). Onze groep krijgt les van Aimii, een kiwi girl, en al snel moeten we allerlei oefeningen doen in het water. Wat me opvalt is dat de tank erg zwaar is maar zo gauw je in het water stapt, verneem je hem helemaal niet meer. Het tempo lag erg hoog en je kreeg soms het gevoel dat je op de lopende band in een fabriek lag. Maar ok na 2 dagen pool mogen we naar de oceaan. We vertrekken vroeg (5 uur uit mijn bed) en nemen voor de tijd een zeeziektepil in. Dat dit niet voor iedereen werkte, was al snel te zien. Het was een waar slagveld op het benedendek. Mensen die overgeven en ziek op de banken liggen. Ik besluit maar lekker op het bovendek te blijven zonnebaden. Hoewel ik me niet ziek voelde, was het gezicht van de overgevende mannen en vrouwen niet iets om lang naar te kijken. Samen met Terry (engelse kerel) en het schotse paar Luke en Danielle (when do we get to jump into the wotur!) ben ik ietswat verbrand. De zon is erg sterk op de oceaan. Na 3 uur varen zijn we er en springen we er gelijk in. De eerste 4 duiken zijn duiklessen. Je doet allerlei oefeningen die in het zwembad ook hebt gedaan. De oefening ‘ Full mask flood clearing’ is niemands favoriete. Een masker vol met zout water ontwateren zorgt voor komische taferelen, maar je krijgt er wel zere ogen van (ondanks dat ik mijn ogen gesloten liet). Na dag 2 en 4 duiklessen zijn we dan geslaagd. Dan wordt ons gevraagd of we een stap verder willen gaan. Dus ipv 18 meter nu naar 30 meter en ’s nachts te duiken. En ach, als je er dan toch bent, betaal je gewoon 150 dollar meer en duik je naar 30 meter diepte. Dat het zo snel zou gaan, had ik niet in de gaten. Ik volgde Steffen tot hij stopte. Toen dacht ik dat ik op de helft zat en dat het een controlestop zou zijn. Maar op mijn computer zag ik dat we al op zo’n 29 meter zaten. We hebben cola gedronken en spelletjes gedaan om je stikstofnarcose te testen. Het geval is nl. dat je op een dergelijke diepte erg veel N2 gas binnen krijgt. En N2 is ook wel lachgas. Nu gebruiken ze dat in Nl ook om high te worden. En dat kun je daar dus ook worden. De spelletjes waren om ons te testen hoe goed we hiertegen konden. Bij mij had het een averechts effect. Mijn reacties waren juist sneller dan op de boot…Erg grappig…..

Na de nachtduik (wat niet zo heel veel aan was behalve dat we een grote zeeschildpad voorbij zagen zwemmen) en de diepteduik moest ik nog wat vissen identificeren en daarna was ik geslaagd! Ik mag nu dus gaan duiken op een diepte van 30 meter. Maar ik denk dat ik vnl. zal blijven houden bij een meter of 20. De meeste actie gebeurt hier althans boven de 20 meter. Nu kan ik gaan vertellen wat ik allemaal gezien heb, maar dan ben ik met een 30 kantjes nog niet klaar. Kortweg gezegd: ga naar een zeeaquarium en je ziet wat ik heb gezien. Het verschil is wel dat ik er tussen zwemde en soms door nieuwsgierige vissen bekeken en aangeraakt werd. Een geweldige ervaring die ik iedereen kan aanraden.

 Nou ik stop er weer mee! Genoeg geluld dacht ik!!! De volgende zal ongeveer bij brisbane zijn, denk ik!

Na wat shopping in  Alice Springs was het dan toch tijd om richting Darwin te gaan. De avond voor vertrek Alice Springs onveilig gemaakt met Julia, een duitse dame uit Stuttgart. Humor blijkt universeel te zijn en ze trapt dan ook graag in mijn opmerkingen… Na een heerlijke salade met een geweldige dressing ( mocht Julia dit kunnen lezen dan ziet i.i.g. dat ik mijn woord heb gehouden: ze heeft nl. de dressing gemaakt) wordt het tijd voor ‘ Mudcake’ . Dit is een chocolade cake. Doordat Julia de cake op de Free Food shelf heeft geplaatst is er nog maar 1 stuk over. Tja, wij nederlanders zijn dan toch iets slimmer…;-) Maar 1 stuk was meer dan genoeg. De volgende dag neem ik afscheid van Julia en een paar uur later ook van Alice. Via de Ghan ga ik naar Darwin. De reis valt tegen qua prijs. Maar het was een ervaring die ik wilde beleven. De reis liep van Alice via Katherine naar Darwin. Omdat Katherine zelf niet veel voorstelt, besluit ik in de trein te blijven. Is ook een stuk koeler (22 graden tegenover de 38 graden van Katherine)!

In Darwin aangekomen wordt ik onthaald door een goedlachse Sissi, een zwitserse dame die al 4 jaar in Australie verblijft en nu voor een Nederlander in Darwin werkt (ja alles is mogelijk hier). De dag erop ga ik naar Kakadu National Park. ’s avonds naar Mindl Beach Market geweest, wat een soort van hippie-achtige markt is met onwijs veel lekkere aziatische eetstandjes. Ik ben voor de Mongoolse beef schotel gegaan. Pittig maar erg lekker. Nog even een geweldige zonsondergang gezien en toen naar de hostel gegaan. Daar nog ff gekletst met wat nederlanders en 2 franse dames die het hadden over drank, drugs en oh lala. Wat oh lala nu precies inhoudt, heb ik overgelaten aan een australische kerel. Ben op tijd naar bed gegaan.

Volgende dag: de toer! Met 4 japanners die slecht engels konden spreken, een goede duitser (ze bestaan!!!), een echte engelse meid en twee tuff ozzie girls gaan we op pad.

Over de toer kan ik kort zijn: Kakadu is onwijs mooi maar in oktober is het te warm om iets te doen en vele waterwegen en watervallen zijn uitgedroogd, zodat je niet al het goede kunt zien. We hebben dan ook veel gereden, en veel gezwommen. Het was te benauwd om maar echt te hiken. Darwin en Kakadu zijn als een sauna. In vergelijking tot Darwin is Alice dan een verademing. Dit alles komt door de hoge luchtvochtigheid in Darwin. De groep was geweldig en dat maakte veel goed. En gelukkig vielen de mozzies mee.

Na de toer wezen stappen met ‘ tha gang’  in Darwin. Het nachtleven is hier echt geweldig. Waarschijnlijk komt het doordat men overdag slaapt of in het zwembad hangt. Veel meer kun je dan ook niet doen. Ik zelf werd om  5 uur ’s ochtends wakker op de bank bij de hostel…ja het was weer erg gezellig. 2 japanners sliepen op de dansvloer. iets wat ik niet voor mogelijk hield, maar het schijnt toch te kunnen.

De volgende dag uitgerust, gezwommen en de was gedaan. ’s avonds naar de film geweest met de helft van ‘ the gang’  De rest is alweer er vandoor. De japanse mannen hebben dan ook maar 10 dagen (per jaar) vrij en das niet veel…..

Door de film weinig slaap gehad (3 uur) en om 4 uur ’s nachts zat deze jongen alweer in de bus naar het vliegveld. Vandaag naar Cairns gevlogen. Hierover volgt binnenkort meer!

Hallo Iedereen,

Hier even een kort berichtje om te laten zien dat ik nog leef, ondanks de zware omstandigheden hier in de Outback. Kamperen in Nederland is hierbij vergeleken kinderspel of anders gezegd: kamperen in Nederland is in vergelijking tot kamperen hier net als het verblijven in een centerparcs.

Jawel; deze jongen is op een vijfdaagse kampeertocht geweest. De eerste 3 dagen vielen nog wel mee, omdat we toen gecombineerd met een 3daagse toer reisden. Dus je zag nog eens een toilet en een douche. Maar er werd wel in de bush in een swag en slaapzak geslapen. (een swag is een soort van zak waar je je slaapzak in kunt doen) En hoewel ik de eerste nacht nog wel onrustig sliep door de vele mieren, spinnen, camelen en dingo’s (wilde honden) die om ons heen zagen, de andere nachten sliep ik als een roosje. Maar dat kan ook komen doordat we overdag aardig actief aan het ‘ hiken’ waren. Gemiddeld hebben we zo’n 8 km per dag gelopen, waarvan de meeste in het rotsgebergte. En met een temperatuur van zo’n 36 graden in de schaduw is dat toch wel vrij pittig.

Wat krijg je er voor terug? Geweldig wildlife: dingo’s die je ’s nachts wakker ‘ joelen ‘ , big reds die over je heen springen en nog veel meer:

zoals mooie plaatjes, geweldige natuur en een kijkje in het echte leven in de outback! Ik paste me dan ook aan en stond op met de zon (rond 6 uur, half 7 ’s ochtends) en ging rond 9 uur naar bed.

Maar als je dan weer terug bent dan is zo’n douche en schone, fris ruikende kleren toch ook wel weer erg lekker!!!

Ik heb genoten van Alice Springs, ondanks dat mijn eerste indruk anders was! Iets wat ik echt niet zal missen, zijn de vliegen: op 1 avond vlogen er zo’n 20 stuks constant rond mijn hoofd. Ik kon dat ook niet wachten tot sunset, wanneer de vliegen eindelijk zouden gaan slapen. Overdag tijdens het lopen, ging het nog wel. Als je maar doorliep en niet teveel keek naar de hoed van degene die voor je liep. Daar zaten nl. vaak zo’n 20 vliegen op. Deze vliegen zijn niet zoals onze NLse vriendelijke vliegen die wegblijven na het wegslaan. Nee deze blijven gezellig rond je neus, mond, oren en ogen vliegen. Ze zoeken de vochtige plekjes op. Vooral je ogen zijn een uitdaging voor ze. Via de zonnebril proberen ze zich door het kleine gaatje te wringen en bij je ogen te komen….nee die ga ik echt niet missen…..

Inmiddels zit ik weer in Melbourne nu ik dit schrijf. Reden hiervoor is dat de internetverbinding is tasmanie (Hobart) erg slecht en erg duur was!

Verder is Tasmanie erg mooi, veel natuurschoon en mooie plaatjes ( je blijft foto’s maken). Verder heb ik wel leren hiken en bergbeklimmen. Ik heb nl. een tour geboekt wat bestond uit 5 eendaagse tours naar verschillende bergen en stranden. We liepen dan toch wel zo’n 10-15 km per dag bergop en bergaf. En dat kun je toch wel vergelijken met stijle trappen omhoog lopen. Alleen dan iets gladder omdat er meestal geen trap aanwezig was. Maar de uitzichten zijn echt geweldig! En daarom was het wel waard!

Via de hostels hier in Tasmanie heb ik al vele mensen leren kennen, en de lijst van adressen groeit dan ook snel. Of ik met iedereen contact blijf houden weet ik niet maar bier drinken met een schotse dame, een canadees, een fransman, een belg of ijs eten met italiaanse dames: het is allemaal geweldig! Hoewel het slapen in een kamer met een australier genaamd Steve toch wel een hele ervaring is. Ik heb nl. gemerkt dat in de hostels ook vele mensen slapen die geen huis hebben en geen huurhuis kunnen betalen. Vaak is alcohol een belangrijke factor. Steve begon op een dag ’s ochtends met whiskey en eindigde ’s avonds met bier en het vertellen van zijn geschiedenis aan ons (Brice de fransman en ik). Het bleek dat Steve vast had gezeten voor poging tot doodslag en dat de overheid vanwege dit feit hem niet echt werk gunde. Toen hij zijn frustraties fysiek kracht wilde geven, werd het me teveel en zijn we de kamer uitgelopen om hem ff een afkoelperiode te geven. Niet ongerust worden, hij had het voorzien op het bed (dus niet op  ons). Nuchter is hij een geweldige kerel die je alles gunde, maar oh oh oh de wicked ways of the alcohol……

In Hobart ben ik voor het eerst Nederlanders tegen gekomen. Twee studentes die in Melbourne zo’n 7 maanden studeerden en een stel dat een maand op reis was. Toch leuk ff weer Nederlands spreken, maar aan de andere kant ben ik ook wel blij dat ik alleen reis. Zo raak je toch meer in contact met anderen.

Tot zover Tasmanie, de moeite waard om te bezoeken

 PS: op verzoek van Frank heb ik wat foto’s geplaatst. De 1 is duidelijker dan de ander maar ik hoop toch dat jullie ervan kunnen genieten. Gewoon klikken op de foto links en dan zie je ze vanzelf. (en als je ze wilt vergroten, moet je er gewoon weer op klikken)

Hallo Daar!

Na een rustige overtocht te hebben gehad met de spirit of tasmania ben ik Devonport gaan verkennen. Dat was al snel gebeurd; de attracties van Devonport zijn: een kaasfabriek en een chocoladefabriek!

Omdat ik 2 wk op Tasmanie blijf, heb ik maar een auto gehuurd. Want zonder kom je niet echt ver! Ik had al een 5 daagse tour geboekt in Melbourne, maar dat start pas op zaterdag. En ik ben al op maandag gearriveerd! Ik ben naar Stanley geweest (een dorpje met 500 inwoners) en heb daar The Nut beklommen. Verder ben ik naar The Bay of Fires geweest, wat geweldige plaatjes gaf, maar waar ik niet lang kon blijven. Het was nl. zo’n kleine 200 km rijden ernaar toe. En ik moest ook nog terug. 100 van de 200 km moest ik door de bergen rijden op smalle bergpaadjes. Dus harder dan 50, 60 km/h kon je daar niet. Al met al een zware dag, maar wel de moeite waard. Wat me verder opvalt: t is hier nog best koud (vooral ’s avonds), ik zie vele dode kangaroes, wombats en possums langs de kant van de weg (weer eens wat anders dan egels) en mister Hiddink is erg gewild bij Koreanen. Ben nog niet een Koreaan tegen gekomen die er niet over begon!!!!

Ik verblijf nu in Launceston, een grotere stad met zo’n 70.000 inwoners, in een hostel dat aardig vol zit, en dus erg gezellig is. Het seizoen is net begonnen hier en dat merk je wel!

Tot zover……Johan